Het was vorige week. Zaterdagochtend heel vroeg. Muisstil op de weg. Mijn trouwe rode scheurijzer en ik rijden bij de opkomende zon ergens naar een industrieterrein in altijd idyllische Capelle aan den IJssel. Het is inmiddels redelijk opgeruimd in mijn nieuwe optrekje, dus vol goede moed besluit ik nog even een kijkje te gaan nemen in mijn opslag om te zien wat er nog staat. In mijn hoofd begint het einde van mijn verhuizing en daarmee het opruimen van mijn moeders huis tot een vrolijk einde te komen. Tot…….
Serieus! Ik snap niet hoe ik nog steeds op mijn 48e NOG altijd door een te optimistische roze bril lijkt te koekeloeren wanneer het gaat over de hoeveelheid tijd of ruimte wat iets kost. Ik heb het onvervalste talent om een verkeerde inschatting te maken qua tijd en ruimte. Vakkundig en met een heerlijk moedige glimlach, gooi ik het rolluik van mijn opslagbox omhoog. Mijn mondhoeken en mijn moed zakken in als een soufflé in de oven die te vroeg open gaat. Was ik een seconde geleden volledig in de overtuiging dat alles best in mijn 2-kamerflat gaat passen. Op dit moment heb ik het zoveelste realitymomentje. Uhhhh….zoveel dozen nog?!
Mind you…. in deze dozen zitten voornamelijk niet mijn spullen…. Het zijn spullen van velen die zijn heengegaan. Mijn opa’s, mijn oma’s, mijn oom, mijn zus en…. mijn moeder….. zelfs mijn vader heeft alle foto’s, dia’s, films etc van vroeger, alles aan mijn moeder gegeven. Hij wilde zelf niets meer hebben van ons gezin. Dus alles is voor deze Bassie. Aan mij de edele taak om alles in mijn 2-kamer appartement te passen. Maar vooral de kunst om te balanceren, tussen wat wel en niet te behouden. Want dit is het. Dit is alles wat nog is van mijn gezin en familie hiervoor. Gooi ik het weg, dan is dat het.
Nu sta ik wel bekend als iemand die geen overvloed aan spullen of kleding heeft. Ik ben niet bang om dingen een nieuwe bestemming te geven. Inmiddels heb ik al weer drie Rotterdamse projecten heel blij gemaakt met mijn spullen. Tegelijkertijd besef ik me ook. Na mij stopt het. Ik heb geen kids of andere familieleden aan wie ik deze spullen kan doorgeven. Dus op mijn 48e besef ik me, dat ik tegelijkertijd mijn leven gewoon lekker kan opruimen.
Ik las laatst over de Zweedse kunst van döstädning. Het houdt zoveel in als ‘opruimen voor je doodgaat’. Het gaat niet over doodgaan. Het gaat juist over leven. Ik ben echt vaak in mijn leven opgezadeld met het opruimen van de spullen van een overleden familielid. Een enorm karwei. Ook al heeft iemand niet zoveel. Toch moet je door alles heen. Altijd als je ook nog in een periode van rouw zit. Moet je voorstellen, dat je jouw familieleden dat uit handen neemt. Dat je je leven al lekker geordend hebt, zodat je vrij kunt leven. Het inspireert mij wel, om het uit liefde voor mijn nabestaanden zo eenvoudig mogelijk te houden…..voor ooit.
Ik besluit om de dozen met boeken en foto’s mee te nemen. Je kent het wel. De goede oude tijd. Met Kodakfilmrolletjes van 24 of 36 foto’s. Hoeveel negatieven en foto’s kan iemand hebben van een vakantie. Maar mijn dozen bevatten ook het babyboek van mijn nicht in Engeland en een trouwfoto van haar ouders. Hoe kom ik hier nou weer aan???? Maar ik weet het wel. Waarschijnlijk komt dit uit de erfenis van mijn oma of mijn oom. Die dan weer naar mijn moeder zijn gegaan. Ik besluit gewoon om het grootste gedeelte van de negatieven weg te gooien. Ergens in een andere doos zullen vast nog wel de foto’s ook zitten.
Mijn creatieve idee is om een grote schifting te maken in de foto’s maar deze dan wel mooi in fotoboeken te gaan inplakken. Dan heb ik en een creatief project en ik kan er ook nog eens naar kijken. Ik ben van mening dat als je spullen hebt, je ze dan ook af en toe moet kunnen inkijken. Als het gewoon ligt weg te kwijnen op een zolder, achter in een kast of kelder en je het nooit meer inkijkt of gebruikt, doe het dan weg. Geef het een nieuwe bestemming.
Maar mijn moeder had ook een hele lading aan boeken. Terwijl ik die dozen aan het uitpakken ben, heb ik mijn vriendin Tamara aan de telefoon. We gieren van de lach. Ik blijk dankzij mijn opa en mijn moeder werkelijk ieder deel in mijn bezit te hebben van de serie van Neale Donald Walsh. Een ongewoon gesprek met God. Een Nieuw gesprek met God. Ontmoetingen met God. En ga zo nog maar even door. Mijn opaatje van Bebberen, mijn moeders vader, las deze boeken. Mijn moeder ook. Ik kan er bijna een bibliotheek mee beginnen. In eerste instantie denk ik: “Wat moet ik ermee!”. Maar het maakt het mij ook nieuwsgierig….Wat zochten opa en mama in deze boeken. Allebei waren ze niet gelovig in de zin van dat ze in een god geloofden. Maar schijnbaar waren ze wel op zoek naar bepaalde antwoorden of inzichten. Ik kan me herinneren dat ze allebei heel geïnspireerd waren erdoor. Wat ik jammer vind, is dat ik het ze niet meer kan vragen. “Achteraf kijk je een koe in z’n reet”, zou mijn oma Sparreboom in onvervalst plat Rotterdams gezegd hebben. Hahaha misschien toch maar lezen. Wie weet ontdek ik zo nog wat zij hierin vonden.
In het opruimen nu, zowel in mij als in mijn huis, komen er natuurlijk ook genoeg gevoelens omhoog. Bij alles wat ik in mijn handen krijg, komt er wel een herinnering, een vraag of een gemis omhoog. Soms zou je het leven achterstevoren willen leven. Met alle kennis, ervaring en wijsheden. Er staat hier een foto van mijn moeder, waarop ze met zoveel liefde naar me kijkt. Dan zou ik haar nog zoveel willen vragen. Ik mis het. Samen met haar kletsen. Gieren van het lachen. Knuffelen. Man, man, man. Ik mis dat wijffie, maar ook mijn huisgenootje. Ineens is er een heel groot hoofdstuk van mijn vroegere leven afgesloten. Ik neem heel bewust tijd om dingen een plekje te geven. Natuurlijk zou ik liefste leuke dingen gaan doen met vrienden en vriendinnen. Ik kan iedere avond uit eten. Wijntjes drinken. Iedere dag de hort op gaan. Maar feit is, wanneer je thuis komt, is niets opgelost.
Opruimen en verwerken kost tijd en veel energie. Ik kies er heel bewust voor deze dagen veel tijd en rust thuis te nemen. zodat mijn lichaam en geest ook een kans krijg om het afgelopen jaar te verwerken. Ik slaap me een breuk in de rondte. Na 18:00 uur ’s avonds weet ik mijn eigen naam nog, maar voor de rest is er geen zinnig gesprek meer mee te voeren, hahahaha. Gewoon om mijn systeem voor nu alle tijd te geven om ruimte te maken. Zowel in mijzelf. Als in mijn leven qua fysieke spullen. Dat is niet makkelijk, want het liefste doe ik
natuurlijk alsof het er niet is. Maar ik weet ook dat het zo niet werkt. It comes back to bite me in the ass! Ik zie het maar als iets wat ik nu doe in de winter. Zodat ik straks in de lente, maar zeker ook in het tweede gedeelte van mijn leven, weer alle ruimte hebt. Waar ik na de frisse voorjaarsschoonmaak weer tot bloei kan komen en in alle ruimte volop kan genieten van de lente en zomer en alles wat nog klaar ligt om met open armen te ontvangen. Dan heb ik alle tijd, ruimte en aandacht om tijd door te brengen, heerlijk te eten en af en toe een wijntje te drinken met alle andere leuke mensen in mijn leven. Klaar voor een frisse start.
In de tussentijd…..ben ik nog steeds op mijn missie om alles in mijn 2-kamer appartement (zonder kelder en berging) te laten passen. Dus ben ik nog heel even bezig met de edele kunst van : “Hoe maak ik de dozenstapel even meester”.
Doei he. 🙂
FIK ‘M’ AAN
I tried “Swedish Death Cleaning” (and it worked!) – Do It On A Dime
Kon je met Marie Kondo en haar ‘Spark Joy’ al een heel eind jouw leven en spullen lekker opruimen en organiseren. In deze video neemt professional organizer Katryn je mee in haar eigen huis aan de hand van het de inspiratieboek ‘The Gentle Art of Swedish Death Cleaning’ van Margareta Magnusson. Zo leuk om te zien hoe zelfs een professional organizer nog heeeeeeel wat kan organizen.