Een tijdje terug was ik bij mijn ‘sister from another mister’ Amina Hussen , oprichter van Krachtvrouwen Oude Westen. “Amina, hoe gaat het met de mensen in je wijk?” vraag ik haar. Drie jaar geleden organiseerden we samen een grote kleding inzamelingsactie en bezorgden we honderden kinderen een Sinterklaasfeest, nadat ik haar weer was tegengekomen bij de Mars voor de (toeslagen)Moeders. Twee jaar geleden brak de energiecrisis uit. Ik organiseerde de Hart In De Fik-actie: ‘Doe mee. Doneer een Kerstdiner.’. Zo kookten we met elkaar voor 1500 mensen een kerstdiner. “Michèle, het lijkt wel alsof het ieder jaar zwaarder en zwaarder wordt voor mensen. De armoede groeit. De problemen ook.”
Keer op keer ben ik dan weer verwonderd over de verhalen van Amina, waar mensen dan mee van doen hebben. Geen handdoeken om mee af te drogen. Dus drogen kinderen zich af met de t-shirt van mama. Of ze wassen hun vaat met chloor omdat het goedkoper is dan afwasmiddel. Ik krijg dan echt error als ik dit soort verhalen hoor. Kun je het je voor stellen?
Een beetje Harrie uhhh herrie maken
Ik ben een stier van sterrenbeeld. Onrecht werkt als een rode lap op deze Stier. Ik krijg een complete krak wanneer ik hoor hoe zwaar mensen en met name kinderen in mijn stad het hebben. Dat is vaak gelijk mijn ‘fik’. De verbinder in mij gaat dan aan het werk: “Hoe gaan we van die F*ck heel snel een Fik maken?” Daarna gaan we een klein beetje blije herrie’ te maken. Amina heeft het 3 jaar Harrie genoemd tot grote hilariteit van ons allebei. Maar Harrie Of Herrie. Met herrie maken bedoel ik dan, ik ga mijn (sociale) netwerk aanfikken om met samen met ons dit klusje te fiksen. We krijgen samen met onze ‘vrienden en hun vrienden’ een hele hoop in beweging in korte tijd. Keer op keer ontstaan dan wel een soort ‘waarmaakfeestjes’. Want er zijn heel veel mensen wiens hart in de fik gaat van hun eigen m2 een beetje mooier, eerlijker, socialer, duurzamer maken.
Zet het op een boodschappenlijstje
Ik heb een ding geleerd in al die jaren. Je moet een boodschappenlijstje met je wensen maken. Met concrete producten, diensten etc op je Durftevragen-lijstje is het makkelijker voor mensen om mee te helpen. Mensen vinden het leuker om 20 pakken rijst of 20 handdoeken te sponsoren, dan het geld ervoor te geven. Het maakt het tastbaarder. We hebben allemaal wel iets in huis waar we mee kunnen helpen. Daarop besloten Amina en ik hebben een boodschappenwensenlijstje te maken. Met het idee om als HartInDeFik-actie 200 goedgevulde kerstpakketten te regelen voor 200 gezinnen of eenzame ouderen.
Ik besloot ons boodschappenwensenlijstje naar Fleur van Bruggen bij Unilever te sturen. Vorig jaar tijdens mijn project Oranje Voor Goed, vroeg zij of ik kon komen praten. Want ze konden wel wat inspiratie gebruiken voor nieuwe ideeen of projecten in de stad. De unusual suspects. Nou dan moet je mij hebben! Ik weet nog wel een paar toffe sociale initiatieven dwars door Regio Rijnmond.
Uitdagingen in je achtertuin
Die keer heb ik ze meegenomen naar Amina, omdat het in de ‘achtertuin’ van het Unilever kantoor zat. Ik wilde laten zien hoe groot de uitdagingen in hun eigen achtertuin zijn. Het toffe was dat ze toen zei: “Amina, we kunnen altijd kijken hoe we kunnen helpen met handjes, kennis, spullen en geld. Vraag wat je nodig hebt. Dan zeggen wij wel of het lukt of niet.” Nou kip ik heb je. Ik dacht wellicht kan Unilever een aantal spullen van ons verlanglijstje sponsoren. Dan gaan we ook nog wel verder ‘lullen voor spullen’. Ik was natuurlijk wel een beetje laat met mijn Hart-In-De-Fik-Kerstactie dit jaar. Als antwoord op mijn berichtje kreeg ik te horen. “We zijn bezig met het inpakken van 40.000 pakketten voor de Voedselbank, dus ik weet het niet. Maar ik ga er zeker voor je achteraan. Wie weet?!”
Al snurkend de boel fiksen
Tegelijkertijd besloten ik ook weer voor de Hart In De Fik-Sinterklaasactie. Want ieder kind verdient een Sinterklaas. Soms hebben jouw papa en mama een beetje hulp nodig van een paar extra hulpSints. Cadeautjes hadden we al. We moesten alleen nog inpakpieten en strooigoed regelen. Maar op mijn oproep op social media kreeg ik in eerste instantie heel weinig animo. De moed zakte me in mijn schoenen. Want eerlijk gezegd, op persoonlijk vlak heb ik een heel pittig 1,5 jaar achter de rug. Over 1,5 week begint mijn vakantie en de laatste loodjes wegen een beetje. “Oh mijn hemel”, dacht ik. Straks sta ik met mijn leuke idee ineens maar met 2 of 3 mensen in te pakken. Die gedachte alleen al trok het laatste beetje energie uit mijn lijf. Ik had toch al een bleh dag, dus ik besloot de stekker eruit te trekken. Ik was zo moe, dat ik om 5 uur ’s middags mijn bed indook en pas de volgende ochtend wakker werd. Schijnbaar had ik het nodig. Maar terwijl ik vrolijk in dromenland lag, had iets of iemand van alles voor me geregeld. In mijn mailbox zat een mail van Unilever. “Mies, geweldig nieuws. Er worden 200 extra kerstpakketten vol met spullen voor jullie ingepakt. We bellen je om af te spreken hoe deze jullie kant op komen!” Dank je wel, lieve HulpKerstvrouwen Fleur en Kirsten Vermeer , dacht ik toen ik haar mailtje zag. En natuurlijk dank je wel Unilever .
Tegelijkertijd had ik allerlei berichtjes van mensen die ook wilden komen inpakken. Dus terwijl ik me over had gegeven aan wat ik zelf hard nodig had, rust, was er schijnbaar ook een flow ontstaan.
Inpakpieten in actie!
Voor de Sinterklaas-actie moesten alleen nog wel honderden kadootjes worden ingepakt. Ik had een groep van mijn vrouwelijke statushouders van Refugee Team benaderd en die reageerden vol enthousiast: “Ja! We komen!” Aan de andere kant had ik vrouwen uit mijn eigen netwerk die ook volmondig ja zeiden. En zelfs dames van hun hardloopclubjes meesleurden. Een van die meiden is een buurtgenoot en ondernemer, Ilse.
Ilse en ik zijn allebei uberochtend mensen en wonen bij elkaar om de hoek. Op inpakdag was het “Goedemorgen, wat een geweldige zonsopgang he?” Hahahah. Ik had ook om 06:30 uur met een dampende mok filterkoffie verwonderd buitengestaan om de zonsopgang, die werkelijk schitterend was, te bewonderen. Het idee om alleen al in te gaan pakken deed haar een stuiterbal aanval krijgen. Helemaal hyper appte ze mij de avond van tevoren: “Mies, ik heb er zoveel zin in!” We hadden besloten om samen op de fiets naar de stad te gaan. Dus hop om 08:30 uur zaten we in de kraakfrisse kou op ons fietsje richting Rotterdam-Centrum.Ze zeggen wel eens dat iets topzwaar kan zijn. Maar dit was meer een gevalletje ‘bottom’ zwaar. Nou moet die stalen ros mijn welgevormde goedgevulde derrière al vervoeren van A naar B. Maar dit keer waren mijn fietstassen ook afgeladen vol met inpakpapier, plakband en kilo’s vol strooigoed. Maar goed, klaarwakker en vrolijk tetterend begaven we ons richting de stad.
Goed doen: gelukshormonen in overvloed
Aangekomen bij het atelier van Krachtvrouwen Oude Westen, word je altijd hartelijk welkom geheten. Het begint altijd met chaos. Maar een ieder die binnenvalt, begint een rol te pakken die haar past en zo vallen langzaam de puzzelstukje in elkaar en ontstaat er een geoliede machine. De vrouwen van Amina stonden heerlijk te koken voor onze lunch. Een overheerlijk nasi met kip waar de geuren alleen al je van deden watertanden. Mijn Afghaanse, Syrische en Irakese vrouwen van Refugee Team leerden we met z’n allen gierend van de lach Sinterklaasliedjes. Maar ook De Fabeltjeskrant en “We gaan nog niet naar huis.” Iedereen staan met vereende krachten te helpen. Ze kennen elkaar niet maar toch zijn we met elkaar verbonden in één retegaaf feelgood project. Gegeind. Gegrapt. Gegrold. Geknuffeld. Gelachen. Maar wat ik dan echt zo vertederend vindt om te ontdekken, dat mensen zeggen: “Mies, dank je wel dat ik hierbij mag zijn.” Terwijl ik op mijn beurt denk…. Maar zonder jullie allemaal zou ik dit helemaal niet kunnen doen. We are in this together. Maar wat een feestje vol geluk. Door te geven ontvang je zoveel. Gelukshormonen te over. Na 6 uur inpakken, honderden kadootjes ingepakt te hebben en heerlijk gesmuld te hebben van de goddelijke nasi sjeesde ik op mijn stalen ros terug naar huis in Hillbillie. Op de dag van het uitdelen lag deze hulppiet met 39 graden op bed! Maar een van mijn geweldige deelnemers van Refugee Team, Hassan, nam samen met Rotterdamse ondernemer van Red Confetti Pascale Deltenre de honneurs waar. Samen met het team van Amina werd zo het uitdelen van de kadootjes en strooigoed de woensdag erna ook een groot succes!
Van de Sint naar de Kerst
Nu restte ons alleen nog de Hart In De Fik-kerstpakketten actie. En hier ben ik dan zo ongelooflijk trots op in mijn stad. Het samen doen. Het samen komen en samen waarmaken. Niet lullen maar fiksen-stijl. Naast onze 200 pakketten bleek ✨Linda van der Windt✨ van de Rotterdamse Uitdaging ook nog eens 35 pakketten voor Amina geregeld te hebben.
Alleen waren alle pakketten (die van ons en andere initiatieven) door De De Rotterdamse Uitdaging 💚 en de Brandweerkazerne in Schiedam naar hun locatie gebracht om vanuit daar verspreid te worden onder verschillende sociale initiatieven. Brandweermannen Olof Waltman en Clayton coördineerden deze actie.
Alleen had ik geen vervoer. Had ik geen idee hoeveel 4,5 pallet is. En hoe ga ik op een maandag in hemelsnaam al die spullen van A naar B krijgen? Dus weer het vertrouwde recept. Door weer een beetje ‘herrie’ te maken. Dus zette ik een oproep op Linkedin. Met de snelheid van het licht kwamen daar de ’tags’ en de ‘antwoorden’.
Teamwork makes the dream work
Erna Truijens van de Sportspullenbank Nederland op Rotterdam-Zuid had een bus. Haar zoon Canter Voormolen kon rijden en nam Hassan mee om te sjouwen. De voorzitter van de Rotterdamse Impact Raad en mijn mede jurylid van de Gerse010 Annelies van der Vorm stuurde mij een whatsapp met een telefoonnummer van Estelle De Leeuw . Directeur en oprichter van Stichting Essajo in Spangen. Ik belde haar en zonder haar ooit eerder gesproken te hebben, zei ze: “Ja, we hebben een bus en ik heb ook nog twee extra vrijwilligers, dus het komt goed.” Ik appte Linda nog voor de VrijMiBo: “Lin, het is gefikst!”
We spraken met z’n allen maandag om 11:30 uur af bij de Brandweerkazerne in Schiedam. Olof Waltman en Clayton Ottens coördineerden de hele actie. In een treintje van vrijwilligers en brandweermensen hadden we de bussen in no-time vol geladen. Op naar het centrum van Rotterdam. Atelier Krachtvrouwen Oude Westen bevindt zich op een schoolplein. Schijnbaar was het net pauze, dus Estelle fikste met de snelheid van het licht een paar stoere jongens en meiden van het schoolplein om ook hier een treintje te maken.
Amina stond te glunderen! Met een beetje Harrie/herrie en een heleboel hulp van ‘al onze vrienden’ hebben we het ook dit jaar de Hart In De Fik-decemberactie weer voor de bakker! Zo’n 600 kinderen een Sinterklaas en 235 gezinnen met een Kerstpakket. Nu kunnen we met een gerust hart een beetje gaan relaxen.
Een wereld van verschil op je eigen m2
Er gaat een hoop fout in de wereld. We horen voornamelijk veel gedoe en narigheid in de media. Maar er gaat lokaal ook een heleboel goed in de wereld. Er zijn een heleboel lokale helden en mede-burgers wiens hart in de fik gaat van het beter willen en het samen ook beter kunnen maken. Voor, door en met elkaar kunnen we ongelooflijk veel bereiken. Laten we daar het komende jaar heel veel meer van doen met elkaar. Je hoeft namelijk niet de hele wereld te veranderen. Maar op je eigen m2 kan je echt een wereld van verschil maken. En samen kunnen we een voorbeeld zijn van hoe het ook kan. Laten we vooral, als antwoord op het lelijke gedoe in de wereld, die fik zoveel mogelijk met elkaar blijven verspreiden. Niet lullen maar fiksen-stijl.
Namens mijzelf, Hart In De Fik en ook namens Amina en haar Krachtvrouwen.
Fijne feestdagen! Op naar een mooi nieuw jaar met elkaar!
