Ik was dus gisteren nog 26. Echt waar. Geen idee wat er sindsdien precies gebeurd is, maar ergens tussen de lay-overs in Curacao, gyoza aan de bakplaat in Tokyo en op safari gaan in Afrika, is de tijd blijkbaar op fast forward
gegaan. En nu ben ik ineens bezig met het afronden van mijn vierde decennium. Vierde. Als in: het decennium van je 40e waarin je zogenaamd ‘volwassen’ bent. Dat klopt ook wel, hoor — ik heb inmiddels een goedwerkende citruspers, weet wat mijn belastingaangifte ongeveer betekent, en ik voel het als het gaat regenen. Maar toch. Het voelt alsof ik even mijn ogen dicht deed… en ze twintig jaar later weer opende.
Vroeger — toen 50 nog iets was dat mijn tantes werden — leek het me iets serieus. Een leeftijd waarop je pantoffels droeg, de grijze uitgroei al sinds 2012 had geaccepteerd, en met een zekere mildheid begon te spreken over “de jeugd van tegenwoordig”. Nou. Laat ik je vertellen: ik draag nog steeds sneakers, dans op Beyoncé alsof mijn heupgewrichten het bijna nog aankunnen, en ik heb een verlanglijstje voor mijn vijftigste verjaardag dat meer op een bucketlist lijkt dan op iets dat bij een kringverjaardag past.
Wat is er eigenlijk gebeurd?
Tijd, dus. Tijd is er gebeurd. En wat een raar fenomeen is dat eigenlijk. Vroeger waren weken oneindig lang. Een zomer duurde minstens drie jaar. En nu ben ik soms verbaasd dat het alweer donderdag is. En dan kijk ik in de spiegel en denk ik: Oh hé, daar ben jij weer. Iets wijzer. Ietsje minder strak, een paar extra groeven en voluptueuze rondingen extra misschien. Maar zeker weten leuker geworden. Het gekke is: ik voel me niet oud. Oke, oke. Behalve als ik ’s ochtends piepend en krakend uit mijn bed probeer te manoeuvreren. Maar eerlijk, ondanks dat het niet altijd per se makkelijk is, voel ik me eigenlijk heerlijk. Alsof ik alle ballast die ik de afgelopen decennia verzameld heb — de “moetjes”, de twijfels, de krampachtige pogingen om erbij te horen of ergens aan te voldoen — één voor één aan het terugbrengen ben naar de kringloop van het leven. Nee dank je, ik hoef die niet meer. Doe mij maar ruimte. Lichtheid. En een goede playlist op volume 10.
Ik wil alleen nog dingen doen waar ik blij van word. En dus sta ik tegenwoordig in een urban dance-groep. Jep. Ik. Een moedige poging doen met wat moet doorgaan voor twerken met stramme heupen tussen allemaal leuke jonge mensen die waarschijnlijk mijn dochters hadden kunnen zijn — als ik kinderen had gehad. Maar dat heb ik niet, dus ik hoef ook geen lunchboxen te maken of pubers naar voetbal te rijden. In plaats daarvan probeer ik de choreografie bij te houden en er niet bij na te denken dat mijn heupen tegenwoordig eerst even overleg moeten plegen voor ze meedoen.
En ik vind het fantastisch. Het is misschien niet moeiteloos, maar het is wel magisch. Dansen doet iets met je. Het maakt je lijf wakker. Je voelt je sexy, levendig, onhandig, sterk — allemaal tegelijk. Het maakt me elke week opnieuw een beetje verliefd op het leven. Zelfs als ik de helft van de pasjes vergeet.
En alsof dat nog niet genoeg is, begin ik volgende week aan een cursus pottenbakken. Omdat ik dus op een dag dacht: “Waarom ook niet?” Geen groot plan, geen doel om ergens de nieuwe keramiek-koningin van Zuid-Holland te worden. Gewoon: omdat het me leuk lijkt. Omdat je dus gewoon dingen mág doen omdat ze leuk zijn. Wat een ontdekking.
De 50 als startpunt in plaats van eindstation
Ik geloof niet zo in ‘achter de geraniums’. Sowieso: wie koopt er nog geraniums? De meeste jaren liggen misschien achter me, dat klopt. En ja, daar komt soms ineens een moment van besef bij kijken. Dat je denkt: “Wow. De helft is echt wel geweest.”
Maar ik kijk ook met nieuwsgierigheid naar wat er nog allemaal komt. Want ik hoef niets meer te bewijzen. Ik ben niemand iets verschuldigd. Ik hoef geen carrièreladder meer op als ik liever een hangmat wil ophangen. Ik hoef me niet af te vragen of mensen me ‘serieus nemen’. Ik neem mezelf inmiddels serieus genoeg — en juist daardoor veel luchtiger.
Dus nu stel ik mezelf niet meer de vraag: “Wat moet ik nog?” Maar: “Wat wil ik eigenlijk nog?” En dat is dus verrassend nog best wel aardig wat.
Ik wil door Europa met de trein. Pasta leren maken van Italiaanse Nonna’s. Tango Dansen. Of Salso. Nieuwe dingen leren. Zoals een taal. Vaker naar het theater. Vooral ook mijn vrienden blijven vieren. Belevenissen verzamelen in plaats van spullen. Misschien weer een keer een solo-trip maken samen met mijn rugzak. Misschien toch nog eens een boek schrijven. Of niet. Misschien niks. Misschien alles. Alles is goed.
Nog een paar weekjes
Mijn verjaardag komt eraan. Nog een paar weken en dan is het zover. De Grote Vijf-Nul. Ik hou het simpel maar mooi: gewoon thuis. Thema: Piece of Cake…. hahaha. Oh mijn hemel de rit hiernaar toe was alles behalve Piece of cake. Ik heb denk ik wel een Olympische medaille behaald op het onderdeel ‘hoe overleef ik een goede crisis’…. Maar ik heb besloten, vanaf hier wordt het leven dat ook…Een piece of cake….Dus … we gaan taart eten! En ik heb mezelf dus een verlanglijstje cadeau gedaan. Geen spullen. Geen geurkaarsen of sierkussens. Alleen maar belevenissen. Dineren op een gekke plek. Met een oldtimer door de Achterhoek. Workshop kaas maken. Vliegeren op het strand. Zangles nemen. Een nachtje in een Treehouse. Een dagje surfen (ja, echt). Een privé-tango dansles. En een portretshoot — omdat ik wil vastleggen hoe deze versie van mij eruitziet. Vol in het leven. Niet perfect. Wel echt. Want dit ben ik. Geen twintig meer. Geen behoefte om dat nog te doen alsof. Maar wel met precies dezelfde levenslust — alleen nu met betere smaak in koffie, eten én vriendschappen.
Het beste gevoel van allemaal
Wat ik het allermooiste vind van bijna 50 worden? Dat ik me bijna nergens meer druk om maak. Behalve over gekke mannen die gekke dingen doen in de wereld. Maar niet om wie wat vindt, niet om rimpels, niet om verwachtingen. Niet om dat ik misschien iets anders doe dan anderen. Mijn leven is van mij. En elke dag dat ik daar iets mee mag doen, is eigenlijk al een feestje. Een dansje waard. Dus ja. Nog even afronden, die veertiger jaren. Nog een paar weken vol herinneringen, afsluitingen, misschien een kleine terugblik op wat is geweest. Maar vooral: vooruitkijken.
Want ik heb er zin in. In vijftig. In wat er nog komt. In alles wat ik nog niet weet.
En jij? Als je dit leest en denkt: “Oh, dat is spannend, dat ouder worden” — laat me je zeggen: het wordt alleen maar leuker. Ja, misschien iets strammer. Maar ook veel vrijer. En dat is echt alles waard