Dit jaar organiseerde ik samen met Amina Hussen van Krachtvrouwen Oude Westen opnieuw de Hart In De Fik-actie Doe mee. Doneer een kerstdiner. Ook wel: Vlammen met die pannen. Het plan: zo’n 1500 Rotterdammers met een kleine portemonnee en eenzame ouderen verrassen met een liefdevolle kerstmaaltijd aan huis.
Het begon twee maanden geleden rustig. Zeg maar: standje sudder. Ik kneep hem best wel even. Dus hop, begin deze maand even een extra boost eruit op de socials. En toen… BAM. Ineens ging het hard. Mensen deelden de actie in hun LinkedIn-netwerk, stuurden berichten, trokken anderen mee. Voor ik het wist stonden er mensen klaar om te snijden, schrijven, vouwen en helpen waar maar kon.
Kerstkaarten schrijven? Ja hoor. Servetten leuk oprollen? Met precisie. Snijden? Alsof het een topsport was.
Ondernemers sprongen bij met chique cateringbakjes, mooie kersttassen, kwaliteit servetten en vrolijke kerstkaarten. Daardoor kon het ingezamelde geld volledig naar de maaltijden. Dat is samenwerken met hoofd, handen, hart én Rotterdamse humor. Oh ja… en foute kersttruien, rendier diademen en ho ho ho kerstmutsen.
We haalden zelfs meer op dan gepland. Dus kon ik ook een donatie doen aan het kerstdiner van Ingrid en Esther van Stichting Perla’s Vriend in Rotterdam Schiebroek. Ook zij waren bezig met het verzorgen van een kerstdiner voor eenzame mensen en moesten het hebben van giften. Dus als het stroomt, dan stroomt het. Dan maken we het extra mooie kerst van.
En toen werd het serieus gezellig in de keuken.
100 kilo wortelen. 140 kilo kool. 160 kilo kip. En nog heeeeel veel meer.
De uien, groene pepers en madame jeanette zorgden voor open neuzen, natte ogen en grote hilariteit.
Alles ging met aandacht: handgeschreven kerstkaartjes, strak opgerolde servetten, tassen gevuld met zorg. Geen lopende band-werk, wel tempo en veel plezier.
De eerste ploeg werkte alsof ze dit dagelijks doen. Hop, chop, door. De tweede ploeg nam het over. En toen… 15:00 uur. Stroomstoring. Alles donker, uit.
Enter: Stedin.
Toen de dame van Stedin binnenkwam, brak er spontaan applaus uit en vlogen Amina’s vrouwen haar om de hals. Ik vermoed dat dit niet in haar standaard werkdagomschrijving stond.
Rond 17:00 uur konden we weer koken. Maar het universum had nog wat plotwendingen in petto. De eerste maaltijden gingen rond 20:00–21:00 uur de deur uit. En we wisten: er zijn nog mensen te gaan.
Dus besloten Amina en ik: deel twee. Woensdag. 09:00 uur. Fris. Vastberaden. Met iets minder handjes, maar alles liep soepel. Alsof zelfs Murphy dacht: ik hou vandaag vrij. Remy kwam ook nog een paar uurtjes meehelpen en introduceerde mij in kerstmuziek in een reggae versie. Hahahahahaha!
Die avond maakten we opnieuw veel mensen blij. En dat raakte. Amina zei het mooi: er is vaak schaamte. En als je dan een moeder ziet die samen met haar kind de deur opent, tranen in haar ogen, glimlach erbij, en onze kersttas aanneemt… dan weet je weer precies waarvoor je het doet.
Om 21:00 uur liepen Amina, Ibrahim en ik bibberend van de kou terug naar het atelier van Krachtvrouwen Oude Westen. Ik liet zelf ook even de tranen lopen. Ontlading. Opluchting. Dankbaarheid.
En ook gemis. Ik vierde kerst altijd met mijn moeder en mijn zusje. En met opa en oma’s. Niemand is er meer. Dat voelde ik wel even zo lopend door de met kerst verlichte stad. En ik dacht aan iedereen die deze dagen iemand moet missen. Om welke reden dan ook. Maar dat er ook weer mooie dingen voor in de plaats komen als je geluk hebt, zoals ik.
Amina en ik liepen arm in arm verder. Iedereen draagt zijn eigen verhaal. Op dit soort dagen ben ik nog eens extra dankbaar. Voor al die mooie lieve mensen om mij heen, prive en professioneel. Het vervuld me van liefde en trots, maar nog meer met hoop. Ik voel me wel een heel rijk mens. Mijn moeder zei vroeger als ze ons in stopte altijd: “Lekker he lieverd, dat je een fijn warm zacht bed hebt en je niet onder een doos hoeft te slapen.” En lopend over de Kruiskade, waar mensen dat veel wel moeten doen. Zelfs moeders met kindjes. Dat maak dat ik me extra gezegend voelt. Dat mijn kerst gevuld is met deze mooie actie en de liefste vrienden die je hart (en blije buik) opvullen met heerlijk eten, warmte en liefde. Deze dagen lieten opnieuw zien hoeveel mooie, betrokken mensen er zijn. Mensen die blij worden van geven en iets betekenen voor een ander. En hoe fijn het is om daar samen iets groots en warms van te maken.
Dank jullie wel. Echt.
Dank aan de sponsors van de cateringbakjes, tassen, servetten en kerstkaarten: Astrid Buis Mohamed Said Bouri van Leven & Zorg , Esther Blaffert van Up To Do Good en Hay.nl , en Marcel Pothof
Dank aan alle donateurs van de GoFundMe-pagina Doe mee. Doneer een kerstdiner. En aan iedereen die de actie deelde in zijn of haar netwerk.
En natuurlijk extra dank aan onze vrolijke kerstengelen 💛
Annet Schipper , Carla Evora Delgado-Swiatkowski 🕊️, Dianne Jacobs , Emma van der Horst , Eduard Mekes , Esther van den Heuvel, Willemijn Groothuis , Sanne Hendrikx , Sandra Herlaar , Remy Merian , Jo Nieuwenhuizen , Jan-Kees Pijnenborg , Fiene Gadella, Renske Satijn , Simone Schraepler , Masé Sutterland -Pents , Tosca Tunzi , Linda van Heinsberg , Emma van der Horst , Leoni van Steenwijk, Irma Veen , Annemieke van Wegen-Delhaas en natuurlijk mijn partner in deze Kerstactie Amina Hussen en haar dames van Krachtvrouwen Oude Westen.
Dit is Hart In De Fik. Met humor, aandacht en samen doen een wereld van verschil maken op je eigen m2. Precies zoals het bedoeld is.
Op naar een heel mooi nieuw 2026!
