Met Hart In De Fik laat ik mensen en bedrijven zien hoe eenvoudig het is om een wereld van verschil te maken op je eigen m2. Groot denken mag, klein doen werkt. Altijd.
Afgelopen week viel me iets op in de stad. Stoepen lagen erbij zoals ze lagen. Winkeliers, bewoners, voorbijgangers: iedereen liep erlangs. Van de Kruiskade en Nieuwe Binnenweg tot aan Hillegersberg. Terwijl ik juist ben grootgebracht met het idee: je stoep hoort erbij. Dat doe je samen. Dat staat voor zorg, voor aandacht, voor elkaar. Mijn hart gaat daar dus enorm van in de fik.
In mijn hoofd werkt het zo: als iedereen zijn eigen m2 pakt, dan ontstaat er beweging. Dan wordt zwaar werk licht werk. Voor, door en met elkaar. Precies daar begint betrokkenheid bij je stad, je buurt, je wereld.
Ik woon in een 45+ appartementencomplex met een eigen terrein. Toen de eerste sneeuw viel, stond ik al buiten. Met volle overtuiging. Achteraf bleek het ook een verrassend effectieve workout. Met de extra sneeuw werd het een sympathieke Toos Kansloos-actie, maar wel eentje met karakter.
Vanochtend liep ik richting de winkels en voelde meteen: het dooit, het glijdt, en deze drap verandert straks in een ijsbaan. Mijn buuvie van 96 zag ik al voor me. Boodschappen nodig, rollator paraat, gáán. Dat beeld was genoeg.
Dus: jas aan, schop erbij. Eerst mijn eigen m2, daarna die van een paar buren. Ik stuurde mijn afspraak een bericht of we de Hartentour van Rotterdam Festivals op Blue Monday een uurtje later konden bespreken. Er diende zich een uitgelezen actiemoment aan.
Een buurman haakte aan. Twee buurvrouwen op de tweede verdieping veranderden spontaan in cheerleaders en tikten enthousiast op het raam. Twee oudere buurmannen gaven aanmoediging en later ook extra handen. Na een uur bikkelen rond mijn lunchpauze — stoom van mijn hoofd, gezonde Rotterdamse rooie konen — lag het terrein erbij alsof het zo bedoeld was.
Ik rende door naar mijn call. De buurmannen strooiden nog even zout en zand. En ik stapte daarna moeiteloos weer mijn ondernemersrol in.
Oh ja. De sportschool? Die stond vandaag gewoon buiten. Frisse lucht, stevige spierpijn en een buurt die weer lekker loopt.
Ook maar gelijk een briefje opgehangen in de hal voor mijn buren die met dit weer niet naar buiten durven en geen familie, vrienden of hulp hebben, die hen uit de brand helpt. Om ze aan te bieden of ik wat boodschapjes voor ze kan halen.
Mijn hart? Dat stond volop in de fik. Op precies één m2 (oke een paar extra). En dat blijkt ruimschoots genoeg.
