Vorige week deed ik in mijn netwerk een oproep of iemand het leuk vond om samen met mij mee te doen met Burendag en NK Tegelwippen. Ik was hierop gekomen via Raymond Landegent, de initiatiefnemer van het NK Tegelwippen. Dit is een jaarlijkse wedstrijd tussen Rotterdam en Amsterdam wie de meeste stoeptegels kan wippen en om kan toveren in aantrekkelijke geveltuinen. Ik vind het heerlijk om als social impact makelaar ’te lullen’, te inspireren en mensen te verbinden over een wereld van verschil maken op je eigen m2. Maar nog leuker vind ik het zelf mee ’te poetsen’ en met mijn netwerk en community ook echt in actie te komen.
Met al het lelijke gedoe van ons kabinet, word ik nóg meer aangefikt om lokaal mijn steentje bij te dragen aan mijn community en zo samen onze samenleving eerlijker, duurzamer en mooier te maken. Te laten zien hoe het ook anders kan. O.a. een ondernemer uit mijn netwerk Pascale Deltenre van Red Confetti reageerde. Daarnaast had ik ook een paar van mijn jongens en meiden van Refugee Team opgetrommeld. Zelf had ik ook echt zin om even niet achter een laptop te werken, maar gewoon lekker mijn handen uit de mouwen te steken. Dus hoppa. Gaan met die banaan.
In de dagen voorafgaand waren alle tegels al gewipt door Raymond en zijn team. Ook waren er bakken en borders gemaakt. Onze taak: zand uit de borders scheppen. Aarde erin. Daarna plantjes de grond in. Ik zweer het je…. ik ben absoluut niet lullig van hard werken en lekker fysiek knallen. Maar ik heb nog nooit zoveel aarde in kruiwagens staan scheppen. Squads. Core aanspannen. Het was een Workout waar geen sportschool tegenop kan. Mijn Fitbit strooide continue confetti naar me toe. Eindstand: 18.757 stappen. 13.01 km. 3757 kcal verbrand en 117 zoneminuten. Tel uit je winst. Gisteren was ik helemaal happy met mezelf. En vandaag voel ik werkelijk pijn op plekken waar ik het bestaan niet van wist. Maarrrrrrr… we did it.
Om 10:00 uur was ik al begonnen met mijn team. Om 13:00 uur moest ik echt in mezelf zoeken naar nieuw elan! Drie maanden geleden kon ik door een flinke heupblessure nog geen twee meter lopen. Nu had ik toch al flink wat kruiwagen aarde weggeschept. Om half twee kwam er een nieuw clubje mannen aan. Vers bloed. Frisse kracht. “Wonen jullie ook hier in de straat of buurt?” was mijn vraag. “Nee hoor, we zijn van de Hervormde Kerk in Bergambacht en we hoorden dat jullie wel wat handjes konden gebruiken.” Geweldig toch. De hele dag werden er pannenkoeken gebakken op een klein vuurtje. Er was koffie. Pascale kwam met een bananenbrood van een van Rotterdamse leukste tentjes, Sajoer aanzetten, want dat was de dag ervoor overgebleven. Nou wij wisten er wel raad mee.
Marlies was ‘die buur’ die in actie was gekomen. Ze ergerde zich dood aan hoe haar straat/wijk erbij lag. Bouwvakkers die de straten open gooien, gooien bouwzand gewoon maar tussen de planten. En al het groen is meer vuil en steen. Dus besloot ze deze actie op te zetten. Ze wist ook precies waar ze ‘potjes’ vandaan kon halen voor biologische aarde en biologische plantjes. Wanneer je tegels wipt, dan kun je een potje aanspreken bij het waterschap, want je zorgt ervoor dat het hemelwater beter weg kan lopen in de grond. Ze had ook nog een anders ‘bio’ potje omdat je zorgt voor meer biodiversiteit in de stad. En zo kon ze dus biologische aarde en biologische gekweekte plantjes uit de buurt inkopen. Zo dus. Het enige wat nog ontbrak waren handjes en een flink staaltje ‘niet lullen maar poetsen’
Met vereende krachten stonden we gewoon 120 meter geveltuin, 6 perken en 4 boomspiegels aan te leggen. Tegelijk vroegen mijn jongens en meiden ook het verschil tussen een schep en een schop. Maar scheppen heeft meerdere betekenissen en een schop ook. Dus al scheppend leren we gewoon lekker door. En kreeg ik dezelfde woorden in het Arabisch, Somalisch en Farsi uitgelegd. Het was zo ongelooflijk leuk. Staan we daar met z’n allen. Een bont gezelschap. Zo’n prachtig jong hip stel uit de straat, die zo in een magazine past. Maar die gewoon hoppa ‘klauwen uit de mouwen’ deden. Samen met een paar oudere mannen van de hervormde kerk in Bergambacht. Een vrolijk kind met gele kaplaarzen. Een ander in een Spiderman onesy. Een jonge kunstenaar. Acht nieuwkomers uit mijn Refugee Team. Samen de schouders eronder om de klus te klaren. Mensen onder elkaar. Precies zoals het zou moeten zijn. Kunnen ze in Den Haag nog wat van leren.
Een paar bewoners van het verzorgingshuis kwamen naar buiten. De een speelde een deuntje op zijn mondharmonica. De ander kwam een pannenkoekje pikken. Er zat ook een dame binnen voor het raam, alles te aanschouwen. Gewoon vaak zwaaien en een grote glimlach op haar gezicht zien verschijnen. Pascale en ik waren het erover eens. Hier kan je zo gelukkig van worden. Ook al ken je elkaar niet. Met allemaal mensen samen een hele dag iets doen om een klein stukje van onze wereld een beetje mooier te maken, daar gaat je hart echt van in de fik. Zelfs al krijg je af en toe een plensbui op je pet en schiet je pruik bijna spontaan in de krul. Dit is heerlijk. Zo’n dagje samen iets doen, dat geeft zoveel liefde, plezier, verbinding en voldoening. En de bakjes waar de plantjes uitkwamen, die werden weer verzameld en worden naar De Voedseltuin gebracht. Want die gebruiken het weer voor hun moestuin. Zodat ook de lokale Voedselbank weer gezond fruit en groenten in de pakketten kan stoppen.
Om 16:30 besloten we de handdoek in de ring te gooien. Mijn jongens en meiden van Refugee Team had ik al lekker om 16:00 uur naar huis gestuurd. Pascale en ik waren inmiddels al lang geen hardcore girlpower meer. Nee, na hardcore buffelen, liepen deze twee rooie Rotterdamse donders van middelbare leeftijd, inmiddels strompelend met een paar kromme konten door Bospolder/Tussendijken. We konden niet meer! Hahaha. We propten onszelf al kreunend en steunend in Fiat500 van Pascale en besloten dat we ergens roti gingen eten. Want koken, dat gingen we zeker niet meer doen. We wilden een bord goddelijk comfortfood.
Een paar straten verder kwamen we uit bij Roopram Roti Restaurant. In de rij kwamen we in een praatje met een mevrouw en haar gezin met 4 kinderen achter ons. We zeiden dat we hier voor het eerst waren, maar dat het wel op ons lijstje stond. Want schijnbaar, kan je hier heeeeellleeee goede roti in Rotterdam halen. Meestal hangen we rond bij Witte de With of West-Kruiskade.
De grap was toen ook dat ze een klein half uurtje later weggingen en die mevrouw vroeg: “En dames, hebben jullie lekker gegeten?” Heerlijk mevrouw! Wat bleek. Was ze samen met haar man en 4 kinderen helemaal 5 kwartier uit Oss komen rijden, alleen maar om hier te eten. En nu gingen ze weer terug. Briljant toch. Staan we daar gewoon ineens een hele leuke ontmoeting te hebben midden in een roti restaurant. Oh man, wat hou ik toch van deze stad. De ontmoetingen met mensen. Bewoners en/of bezoekers. Hier ga ik heel goed op, op dit soort momenten. En onder het mom van Fik ‘n’ Friends, ga ik ook het komende jaar vaker aansluiten bij dit soort initiatieven.
Ga je de volgende keer ook mee samen met mij ons kleine stukje wereld een heel klein stukje beter te maken?